1887

OECD Multilingual Summaries

Economic Policy Reforms 2015

Going for Growth

Summary in Polish

Cover
Przeczytaj całą publikację pod adresem:
10.1787/growth-2015-en

Reformy polityki gospodarczej w 2015 r.

Dążenie do rozwoju

Streszczenie w języku polskim

W większości krajów rozwiniętych skutkiem kryzysu finansowego i nadal niskiego tempa odbudowy jest słabszy potencjał wzrostu, a na wielu rynkach wschodzących widoczne jest spowolnienie. Wśród wyzwań dla polityki w bliskim horyzoncie czasowym wskazywane jest utrzymujące się wysokie bezrobocie, malejąca wydajność, wysoki deficyt budżetowy i dług sektora publicznego, a także nadal niestabilna sytuacja w sektorze finansowym. Kryzys doprowadził również do pogłębienia problemów społecznych, boleśnie uderzając w gospodarstwa domowe o niższych dochodach, przy czym utrata dochodów i wzrost zagrożenia ubóstwem dotyczą przede wszystkim ludzi młodych. Do wyzwań o bardziej długoterminowym charakterze należy uporanie się z problemem starzejącego się społeczeństwa, a także z wpływem promującej wysokie kwalifikacje zmiany technologicznej na nierówność dochodów oraz z oddziaływaniem degradacji środowiska na zdrowie i przyszły rozwój. Potrzebna jest efektywna polityka strukturalna, pozwalająca rozwiązać wiele krótko‑ i średnioterminowych problemów, z którymi borykają się zarówno kraje zaawansowane, jak i gospodarki wschodzące.

Raport Dążenie do rozwoju zawiera kompleksową ocenę mającą na celu wsparcie rządów w analizie wpływu, jaki reformy polityczne mogą wywierać na dobrobyt ich obywateli, oraz w przygotowaniu pakietów rozwiązań politycznych, które w największym stopniu odpowiadają ich celom. W raporcie wskazano kluczowe priorytety w zakresie reform zwiększających realne dochody i zatrudnienie w krajach zaawansowanych i w głównych gospodarkach wschodzących. Do priorytetów tych należą, w szerokim ujęciu, regulacja rynków produktowych i pracy, edukacja i szkolenia, systemy podatkowe i systemy świadczeń, zasady handlu i inwestowania oraz polityka innowacji. Ramy polityki określone w raportach Dążenie do rozwoju pomogły krajom G20 w opracowaniu strategii rozwoju podnoszących ich łączny produkt krajowy brutto (PKB) o 2%, co jest jednym z najważniejszych celów politycznych określonych przez G20 w 2014 r. z myślą o osiągnięciu trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego.

Raport Dążenie do rozwoju skupia się przede wszystkim na podniesieniu materialnego standardu życia w średnim horyzoncie czasowym, rzuca jednak również światło na kompromisy i komplementarności w stosunku do innych celów w zakresie dobrobytu, takich jak zmniejszenie nierówności dochodów i ograniczenie presji na środowisko. Dokładniej rzecz biorąc, zawiera przegląd danych dotyczących wpływu sprzyjających rozwojowi reform strukturalnych na rozproszenie wynagrodzeń i nierówność dochodów gospodarstw domowych, a także analizę mającą na celu ustalenie, czy określone kierunki polityki stymulowania wzrostu PKB w ostatnich dziesięcioleciach również mogły przyczynić się do pogłębiających się nierówności. W raporcie ocenia się też presję na środowisko związaną ze wzrostem gospodarczym. Pod tym względem omawia się w nim rolę reform strukturalnych i polityki ochrony środowiska oraz przedstawia się dane pokazujące, jak ważne jest odpowiednie przygotowanie polityki w tym zakresie, a także jaki jest jej wpływ na wzrost wydajności. Ponadto obecna dziesiąta edycja raportu Dążenie do rozwoju obejmuje specjalny rozdział poświęcony przeglądowi ogólnych tendencji w dziedzinie reform strukturalnych od początku XXI w.

Postępy reform strukturalnych od 2013 r.

  • W ciągu ostatnich dwóch lat w większości rozwiniętych krajów OECD tempo reform strukturalnych zmalało. Doszło do tego po okresie znacznego przyspieszenia, który miał miejsce po zakończeniu kryzysu, częściowo pod wpływem presji rynkowej związanej z problemami z zadłużeniem w strefie euro.
  • Aktywność reformatorska pozostaje na wysokim poziomie, chociaż widoczny jest jej spadek w Grecji, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii, natomiast jej nasilenie obserwowane jest w Japonii. Aktywność ta jest względnie słaba w większości krajów skandynawskich i najważniejszych państw strefy euro.
  • W całym obszarze OECD państwa priorytetowo traktowały edukację i aktywną politykę rynku pracy, mając na uwadze znaczenie kapitału opartego na wiedzy oraz kadr o komplementarnych umiejętnościach jako źródeł wzrostu, a także uwzględniając utrzymywanie się bezrobocia w kontekście powolnej odbudowy.
  • W głównych gospodarkach wschodzących tempo reform rosło, odzwierciedlając świadomość wąskich gardeł i ograniczeń wzrostu, a także potrzebę zmniejszenia podatności na wahania cen towarów i przepływów finansowych.

Nowe priorytety w dziedzinie reform

  • Głównym motorem długoterminowego wzrostu gospodarczego pozostaje wydajność pracy. Priorytetowo należy traktować reformy zmierzające do rozwijania umiejętności i kapitału opartego na wiedzy. Fundamentem tych działań będzie podniesienie jakości i integracyjności systemów edukacji.
  • Kluczem dla osiągnięcia większego wzrostu jest realokacja zasobów w zmieniającej się sytuacji. Rządy powinny poprawić założenia polityki konkurencji i innowacyjności, aby ułatwić nowym firmom wchodzenie na rynek oraz usprawnić realokację kapitału i kadr na rzecz najbardziej wydajnych przedsiębiorstw i sektorów. W południowych krajach strefy euro potrzebne są reformy rynków produktowych, zwłaszcza w zakresie usług, które pozwolą na realizację korzyści wynikających z reform rynku pracy przeprowadzonych w ostatnich latach.
  • Wzrost gospodarczy może bardziej sprzyjać integracji społecznej, jeśli usunięte zostaną przeszkody dla wyższego zatrudnienia oraz uczestnictwa w rynku pracy takich niedostatecznie reprezentowanych grup jak kobiety, młodzież, pracownicy o niskich kwalifikacjach i osoby starsze. Promowanie szybszego przechodzenia na nowe miejsca pracy i zapewnienie pracownikom możliwości podnoszenia kwalifikacji dodatkowo zwiększyłoby zatrudnienie i wzmocniło integrację.

Sprzyjające wzrostowi reformy strukturalne i rozkład dochodów

  • Niektóre sprzyjające wzrostowi gospodarczemu kierunki polityki, podnoszące PKB poprzez zwiększoną wydajność, mogą pogłębiać nierówności na tle technicznym. Przykładowo reformy stymulujące innowacje mogą zwiększać różnice pod względem wynagrodzeń między osobami zatrudnionymi.
  • Inne kierunki polityki, promujące zaangażowanie pracowników i tworzenie miejsc pracy, zwiększają również rozproszenie płac. Niemniej ponieważ przyczyniają się one do wzrostu zatrudnienia – w tym wśród pracowników o niższych kwalifikacjach – reformy takie mają neutralne oddziaływanie na rozproszenie dochodu do dyspozycji gospodarstw domowych.
  • Biorąc pod uwagę, że w wielu krajach zachodzi potrzeba stawienia czoła narastającym nierównościom i biedzie, rządy powinny priorytetowo traktować sprzyjające wzrostowi pakiety rozwiązań politycznych, które promują równość i integrację społeczną. Szczególnie istotne jest zwiększenie potencjału zarobkowania pracowników o niskich kwalifikacjach oraz ułatwienie kobietom wejścia na rynek pracy.

Reformy strukturalne sprzyjające wzrostowi, środowisko i polityka ochrony środowiska

  • Wzrost gospodarczy zwykle wiąże się ze zwiększoną presją na środowisko. Jednocześnie na relację między wzrostem a środowiskiem wpływa zarówno polityka ochrony środowiska, jak i ramy polityki strukturalnej, w których jest ona realizowana.
  • Niektóre reformy stymulujące wzrost, takie jak podnoszenie podatków ekologicznych, wprowadzenie opłat drogowych czy wycofanie szkodliwych subsydiów mogą być dla środowiska korzystne. Inne podnoszą skuteczność polityki ochrony środowiska, jak ma to miejsce w przypadku wzmacniania praworządności lub polityki konkurencji.
  • Polityka środowiskowa, która jest elastyczna i neutralna pod względem wybieranej technologii, a także minimalizuje bariery dla konkurencji, może skutecznie chronić środowisko bez powodowania znacznych szkód dla wydajności w skali całej gospodarki.

Tendencje reformatorskie od 2005 r.

  • Od czasu publikacji pierwszej edycji raportu Dążenie do wzrostu w 2005 r. średnie tempo reform strukturalnych w krajach OECD pozostało mniej więcej takie samo, z wyjątkiem wyraźnego przyspieszenia po zakończeniu kryzysu.
  • Aktywność reformatorska poskutkowała znacznymi ulepszeniami w niektórych dziedzinach polityki. Widoczne są one w zakresie regulacji rynków produktowych, budowy systemów emerytalnych oraz programów wsparcia dochodów dla bezrobotnych.
  • Ogólnie rzecz biorąc, reformy strukturalne wdrażane od pierwszych lat XXI w. przyczyniły się do podniesienia poziomu potencjalnego PKB na mieszkańca o średnio ok. 5% we wszystkich krajach, przy czym główną przyczyną wzrostu była zwiększona wydajność.
  • Dalsze reformy mające na celu zbliżenie do aktualnych najlepszych praktyk mogą w długim horyzoncie czasowym podnieść PKB na mieszkańca w OECD nawet o średnio 10%. Odpowiada to wzrostowi wynoszącemu średnio około 3 tys. USD na osobę.

© OECD

Niniejsze podsumowanie nie jest oficjalnym tłumaczeniem materiałów OECD.

Kopiowanie niniejszego podsumowania jest dozwolone pod warunkiem zamieszczenia informacji o prawach autorskich OECD i tytułu oryginalnej publikacji.

Wielojęzyczne podsumowania są tłumaczeniami fragmentów dokumentów OECD, pierwotnie opublikowanych w językach angielskim i francuskim.

Są one dostępne bezpłatnie w internetowej księgarni OECD: www.oecd.org/bookshop

Dokładniejsze informacje można uzyskać, kontaktując się z Działem Praw Autorskich i Tłumaczeń w Dyrektoriacie do Spraw Publicznych i Komunikacji: [email protected], faks: +33 (0)1 45 24 99 30.

OECD Rights and Translation unit (PAC)
2 rue André-Pascal, 75116
Paris, France

Zachęcamy do odwiedzania naszej strony internetowej: www.oecd.org/rights

OECD

Przeczytaj pełną wersję w języku angielskim w iBibliotece OECD!!

© OECD (2015), Economic Policy Reforms 2015: Going for Growth, OECD Publishing.
doi: 10.1787/growth-2015-en

This is a required field
Please enter a valid email address
Approval was a Success
Invalid data
An Error Occurred
Approval was partially successful, following selected items could not be processed due to error