1887

OECD Multilingual Summaries

OECD Regional Outlook 2016

Productive Regions for Inclusive Societies

Summary in Polish

Cover
Przeczytaj całą publikację pod adresem:
10.1787/9789264260245-en

Prognoza regionalna OECD na rok 2016

Produktywne regiony kształtują społeczeństwa sprzyjające integracji.

Streszczenie w języku polskim

Regiony mają istotne znaczenie dla budowania produktywnych gospodarek i społeczeństw sprzyjających integracji. Aktualna trzecia edycja Prognoz regionalnych OECD pokazuje, że pomimo, że w ciągu ostatnich dwudziestu lat dysproporcje w PKB per capita między krajami OECD zmniejszyły się, wewnątrz granic państwowych różnice między regionami, miastami i ludźmi zwiększają się. Najbogatsze regiony i miasta konkurują obecnie częściej z równymi sobie z całego świata niż z sąsiadami z tego samego kraju. Choć różnice zawsze będą istniały, regiony pozostające w tyle mogą „dogonić” najlepszych w kwestii rozwoju społecznego i gospodarczego. Kraje, które pomogą im w tym procesie mogą zebrać podwójny plon: zwiększenie produktywności oraz przyspieszenie procesów sprzyjających integracji.

Pomimo że większość mieszkańców OECD mieszka na terenach miejskich, to obszary wiejskie sąsiadujące z miastami oraz oddalone regiony wiejskie mogą wpływać i wpływają na wiele sposobów na dobrobyt kraju. Niniejsza Prognoza kładzie szczególny nacisk na te właśnie regiony o niskiej gęstości zaludnienia oraz wyjaśnia, w jaki sposób należy zmienić podejście do rozwoju terenów wiejskich, aby lepiej wykorzystać potencjał ich wzrostu produktywności.

Polityki miejskie, regionalne oraz oparte na miejscowych realiach polityki krajowe mają także ważną funkcję w procesie osiągania ambitnych postanowień m.in. Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), Porozumienia Paryskiego COP21 oraz konferencji Habitat III. Wzmożone zaangażowanie regionów i miast pozwala zwiększyć uwagę ich mieszkańców na te i inne agendy. Wyznaczanie i analiza celów pozwoli zwiększyć świadomość, stworzyć dostosowane do realiów lokalnych rozwiązania i zagwarantować, że żaden region lub miasto nie zostanie pominięte.

Najważniejsze wnioski

  • W ciągu ostatnich dwóch dekad średnia różnica w poziomie wydajności regionów pogłębiła się ze względu na przyspieszony wzrost regionów wiodących w poszczególnych krajach. Średnia różnica w PKB na jednego pracownika między 10% (włącznie) najbogatszych i 75% najbiedniejszych regionów krajów OECD zwiększyła się o prawie 60% z 15 200 do 24 000 dolarów amerykańskich. Co za tym idzie, w krajach OECD co czwarta osoba żyje w regionie, który pozostaje daleko w tyle za wiodącymi pod względem produktywności obszarami danego kraju.
  • Pozostające w tyle regiony z trudem doganiają bogate regiony częściowo ze względu na mieszane wzorce krajowe wskazujące, że regiony o wysokiej produktywności mogą ‑ choć nie zawsze tak jest ‑ wpłynąć na rozwój całej gospodarki. Choć około trzy czwarte tych regionów o wysokiej produktywności to tereny miejskie, tereny miejskie stanowią zaledwie jedną czwartą obszarów rozwijających się. Biorąc pod uwagę aktualne tempo wzrostu, regiony rozwijające się oraz te o wysokiej produktywności nie osiągną tego samego poziomu produktywności przed rokiem 2050. Jeśli zaś chodzi o regiony pozostające aktualnie w tyle, to aby w tym samym okresie zniwelować istniejące różnice, musiałyby one zwiększyć tempo wzrostu do 2,8%, czyli o cztery razy w porównaniu z obecnym tempem wzrostu.
  • W przypadku terenów wiejskich regiony sąsiadujące z miastami są od czasów ostatniego kryzysu bardziej dynamiczne i prężne niż regiony oddalone. W regionach wiejskich sąsiadujących z miastami mieszka ponad 80% ludności wiejskiej, a jej przychód oraz tempo wzrostu są zbliżone do wskaźników z terenów miejskich. Przed kryzysem (2000‑2007) na ponad dwóch trzecich obszarów wiejskich odnotowano wzrost produktywności oraz zatrudnienia. Od czasów kryzysu (2008‑2012) oddalonym terenom wiejskim nadal nie udało się odbić w kwestii zatrudnienia i produktywności.
  • Sektory dóbr wymiennych to ważny czynnik produktywności pozwalający przyspieszyć rozwój zarówno regionów miejskich jak i wiejskich, pomimo ich różnych dynamik wzrostu. Regiony „doganiające” obszary najbogatsze charakteryzują się większym udziałem sektora dóbr wymiennych w gospodarce (szczególnie w usługach, produkcji, sektorze wydobywczym oraz usług publicznych) i stopniowo zwiększyły ten udział do prawie 50% produkcji. W przypadku regionów pozostających w tyle jest to zaledwie jedna trzecia.
  • Dobre zarządzanie ma znaczący wpływ na wydajność produkcji. W ogólnoeuropejskim badaniu jakości zarządzania regiony o wysokiej produktywności mają najwyższe wyniki, a regiony rozwijające się odznaczają się wynikami coraz lepszymi. Dobre zasady zarządzania pozwalające kontrolować inwestycje publiczne mogą zmniejszyć związane z rozwojem produktywności i integracji problemy dotyczące fragmentacji miejscowego prawa, zwłaszcza na terenach metropolitalnych.
  • Różnice między regionami są większe, jeśli weźmie się pod uwagę różne kryteria jakości życia, a nie jedynie poziom przychodów. Analiza stworzona na podstawie kryterium łączącego przychody, stan zdrowia oraz jakość zatrudnienia wskazuje, że w niektórych regionach występują liczne problemy dotyczące jakości życia. W miastach, w których żyją obok siebie wysoko‑ i niskowykwalifikowani pracownicy („bankierzy i barmani”), różnice w wysokości przychodów są zazwyczaj wyższe niż w skali kraju. Ważne jest więc, aby wprowadzać dodatkowe przepisy prawne, dzięki którym wzrost gospodarczy zostanie rozłożony na różne grupy społeczne i miejsca, w tym także w obrębie samych miast.

Najważniejsze zalecenia

Mimo że nie istnieje proste rozwiązanie prawne mające na celu stawienie czoła regionalnym wyzwaniom związanym z produktywnością i integracją, możliwe jest prowadzenie działań publicznych na kilku polach mogących polepszyć wzrost produktywności i/lub integracji:

  • Reformy strukturalne dotyczące na przykład rynku pracy lub rynku produktowego mogą być uzupełniane lokalnymi rozporządzeniami tak, aby w pełni czerpać potencjalne korzyści. Reformy strukturalne mogą mieć różne skutki w zależności od regionu. Silne obostrzenia rynku pracy ‑ określane wskaźnikami ochrony zatrudnienia ‑ mają większy wpływ na regiony wiejskie o mniejszym rynku pracy niż na miasta. Rozszerzenie oferty komunikacyjnej zwiększa rzeczywisty rozmiar lokalnego rynku pracy i może wzmóc efekty wprowadzanych na nim reform.
  • Polityki rozwoju regionalnego powinny skupiać się na czynnikach produktywności i wzrostu poprzez inwestycje strategiczne, a nie jedynie dotacje. Tym niemniej inwestycje publiczne ‑ jako odsetek wydatków publicznych ‑ zmniejszyły się w ciągu ostatnich dwóch dekad z 9,5% do 7,7%. Priorytetowym zadaniem jest więc zwiększanie możliwości władz lokalnych, które odpowiadają za 59% tych inwestycji. Sposobem na zwiększenie produktywności jest inwestowanie w środki ułatwiające rozprzestrzenianie się innowacji oraz dobrych praktyk w różnych sektorach i firmach, tak na poziomie regionalnym jak i wyższym. Ważne jest, aby rozporządzenia nie tylko miały zmniejszać różnice istniejące między regionami, jak dzieje się to w wielu krajach, lecz także aby zapobiegały hamowaniu wzrostu w regionach o najsilniejszej produktywności.
  • Polityki miejskie powinny brać pod uwagę istniejące „sieci” miast w na terenie danego kraju. Liczne kraje informują o niedawno wprowadzonych lub zbliżających się zmianach w krajowej polityce miejskiej. Rozporządzenia te koncentrują się zazwyczaj na ograniczaniu kosztów społecznych i środowiskowych w miastach, powinny jednak brać także pod uwagę rolę miast w gospodarce, ich lokalne i międzyregionalne połączenia na szczeblu krajowym oraz możliwości tworzenia korzystnych dla całej gospodarki innowacji.
  • Polityki dotyczące rozwoju terenów wiejskich należy zmodernizować do wersji „3.0” Odnotowano postępy jeśli chodzi o zmianę podejścia do rozwoju terenów wiejskich ze wsparcia gospodarstw rolnych do uznania różnorodności regionów wiejskich i wagi połączenia ich ze strefami dynamicznymi. Polityki dotyczące rozwoju obszarów wiejskich 3.0 kładą nacisk na zwiększenie przewagi konkurencyjnej poprzez zintegrowane inwestycje, odpowiednie usługi miejscowe oraz zachęcanie do działań lokalnych i rozwoju oddolnego.
  • Jeśli chodzi o polityki oparte o realia miejscowe, niezbędne jest ustalenie zasad mających na celu ich wdrożenie. Aby przenieść działania na odpowiedni poziom i osiągnąć efekt skali w dziedzinie inwestycji i świadczenia usług, w wielu krajach wprowadzane są reformy administracyjne szczebli niższych niż krajowy. Kraje nadal eksperymentują, szukając najlepszych sposobów zarządzania regionalnymi politykami rozwoju i inwestycjami publicznymi na wszystkich poziomach władzy tak, aby wprowadzić działania publiczne do polityki, wykorzystać ich komplementarność oraz stawić czoła sytuacjom wymagającym osiągnięcie kompromisu.

© OECD

Niniejsze podsumowanie nie jest oficjalnym tłumaczeniem materiałów OECD.

Kopiowanie niniejszego podsumowania jest dozwolone pod warunkiem zamieszczenia informacji o prawach autorskich OECD i tytułu oryginalnej publikacji.

Wielojęzyczne podsumowania są tłumaczeniami fragmentów dokumentów OECD, pierwotnie opublikowanych w językach angielskim i francuskim.

Są one dostępne bezpłatnie w internetowej księgarni OECD: www.oecd.org/bookshop

Dokładniejsze informacje można uzyskać, kontaktując się z Działem Praw Autorskich i Tłumaczeń w Dyrektoriacie do Spraw Publicznych i Komunikacji: [email protected], faks: +33 (0)1 45 24 99 30.

OECD Rights and Translation unit (PAC)
2 rue André-Pascal, 75116
Paris, France

Zachęcamy do odwiedzania naszej strony internetowej: www.oecd.org/rights

OECD

Przeczytaj pełną wersję w języku angielskim w iBibliotece OECD!!

© OECD (2016), OECD Regional Outlook 2016: Productive Regions for Inclusive Societies, OECD Publishing.
doi: 10.1787/9789264260245-en

This is a required field
Please enter a valid email address
Approval was a Success
Invalid data
An Error Occurred
Approval was partially successful, following selected items could not be processed due to error